16 Ağustos 2017 Çarşamba

Ormanları Düşlüyordum

İçim sıkışmıştı, sitem doluydum. Sitemin biri bin paraydı. Yaklaşık 7 senedir bir ormana gidip orada kaybolmak istiyordum. Şimdi hemen tecavüz ederler filan demeyin. İnsansız bir alanı düşlüyorum. Gerçekten kaçıp gidesim, bir daha da dönmeyesim vardı. Yaban hayatı yaşamak istiyordum Captain Fantastic filmindeki gibi. Keşke o benim babam olsaydı da beni vahşi bir vaşak gibi yetiştirseydi. O dediğim de Aragorn. Neyse Viggo Montensen babam olsaydı ve beni ormanda yetiştirseydi keşke. Bambi gibi. Veya Tarzan gibi, net değilim.
Bu kısa yazıyı yazmamdaki amaç, metrobüsten nefret ediyorum. Sevgiler.

24 Temmuz 2017 Pazartesi

Rusya'yı yaşatmak gerekiyordu

Karlı bir akşamdı. Redingotumu ve kalın paltomu giyip sokağa atmıştım kendimi. Bir cebimde yarısı içilmiş bir şişe votka, diğer cebimde ise Puşkin'in şiirlerinden bir tomar kağıt vardı. Ellerim üşüyor, üşüyordu şapkam eprimişti ve ben örselenmiştim. Hayatım boyunca varoluşumu simgeleyen bu paltoyla karların içinde esrik bir şekilde yürümüştüm, aklım gidip gelirken kendimi her zaman bir bankta oturmuş olarak bulurdum. Aklım karışmış, yüreğim hoplamış olurdu; sakinleşmek için ivedi bir şekilde votkamı yudumlar, kafamdaki hummalı düşüncelerden giderek uzaklaşırdım.

Ne demişti Dosto'm, "acıda hazların en tatlısı saklıdır". Ah be Dostoyevski, yine ne laf ettin diyerek votkamdan büyük bir yudum daha aldım. Kar hızla yağmaya devam ediyordu, gocuğum (pardon paltom) oldukça kalın olsa da bu keskin soğuk, içime kadar işliyordu. Resmen gtüm donuyordu. Hepimiz Gogol'un paltosundan çıktık demişti Dostom. Dosto gibi bir dostum olsaydı şerefsiz evladıyım ki başka kimseyle arkadaşlık yapmazdım. Hiç kimseyle muhatap olmazdım daha fazla. Herkesin cehennemin dibine kadar yolu vardı. Fakat bu mümkün değildi, karın altında ne bok yediğimi bilmeden Rusya'yı yaşamaya ve yaşatmaya çalışıyordum. Rusya muhtemelen rus klasiklerinde okuduğumuz Rusya değildi, dünya gözüyle hiç görmemiştim ama hayallerimde bir Rusya vardı. Bu Rusya Dosto'nun Rusyasıydı. Alternatif evren gibi bişeydi benim için.

Votkayı içiyordum içmesine ama bokum donmuştu artık. Ağzım da zehir zemberek olmuştu. Esrik bir biçimde oturuyor muyum acaba diye düşünüyordum. Esrik neydi mna koyim, içimde fanila olmasına rağmen donuyordum. Bir tane sigara yaktım ve beklemeye devam ettim.



snowy russia ile ilgili görsel sonucu

14 Haziran 2017 Çarşamba

100 Yıl Sonra

Aradan 100 yıl geçmişti.
Ben 29 yaşındayken bir anda dünyanın tarihini değiştiren bir bilim insanı çıkagelmiş, bütün ezberleri bozmuştu. Biz insanlar olarak her şeyi ezberlediğimiz için bütün ezberlerimizin bozulmasını sindirmek tam 100 senemizi almıştı.
Biz her zaman kurtarıcı beklemiştik, bu dünyanın düzenine çomak sokacak, adaleti sağlayacak birilerini istemiştik. Gönlümüzce yaşamak, hiç bir şeye üzülmemek istemiştik. Biri gelecek ve bizi kurtaracaktı. Hiç elimizi taşın altına sokup, bu insanlığa bir şeyler katmalıyım diye düşünen olmamıştı aramızda. Hep beklemiştik öyle mal gibi.
Bu bilim insanının sayesinde, artık telepati yapabiliyor, öldükten sonra beynimizi eskiden bilgisayar diye tanımlanan, şimdi ise başka bir adı olan "teknolojinin son harikası" nesnelere aktarabilip, tekrar tekrar hayata dönebiliyorduk. Uzayda koloniler kurulmuştu, adeta star wars gerçek olmuştu. Şimdi oturmuştuk ve "abi eskiden star wars varmış ya ne acaip" diye konuşabiliyorduk. Star warsun üzerine tabii bin tane film çekilmişti ama hiç biri aynı tadı verememişti.
Ben 29 yaşına gelince, kendi özgür irademle beynimi bilgisayara aktarmaları için gönüllü olmuştum. 100 yıl sonra beni neye nakledeceklerdi, eşeğin skine mi yoksa taş gibi bir robota mı orasını bilemiyordum.
Aradan 100 yıl geçmişti. Beni taş gibi bir robota veya eşeğin zikine nakletmemişlerdi. Ben bendim yine. Yine aynı sıfat, aynı zeka, aynı el kol, g.t baş. Bedenimi 29 yaşında iken bildiğim 3D yazıcıların en son versiyonu bilmemkaç D yazıcı ile tekrar oluşturmuşlardı, zihnimi ve insanlık için çok da önemli olmayan anı ve deneyimlerimi de içine güzelce nakletmişlerdi. Hatta bir yere gitmek istediğim zaman yazıcı vasıtası ile adeta benden bir çıktı alıp gideceğim yerde tekrar oluşabiliyordum. Zaman ve mekan diye bir şey kalmamıştı artık. Fakat bir tatsızlık vardı bu durumda. Ne ske yarıyordum ben? Bu soru aklımı kurcalıyordu.
İnsanların hayatını anlamlı kılan şey yok olmak mıydı acaba? Anlamsızca işlerle bütün bir ömrü harcamak mıydı? Nefes aldığım sürece hayatın benim için anlamı var derdim, nefes alsam yetiyordu. Fakat sonsuza kadar nefes almak?

29 Mayıs 2017 Pazartesi

Örselendim

Yetişkin bir bireyim. Bireyim neticede ve yetişkinim. Yetişkin olmak için katlandığım pek çok şey var: Temizlik yapmak, çeşitli devlet dairelerinde bulunmak, elektrik ve suyu zimmetime geçirmek, elektrik kesilince sinirlenip Bedaşa sövmek. Yorgunluk kahvesi içmek, viledamın sopasının yer silerken sürekli yerinden çıkması karşısında sükunetimi korumak, değişik bir el-beden koordinasyonu ile sopanın bez kısmından çıkmamasını sağlayarak yer silmek.
Devam ediyorum; evi karınca basması ve normalde tek bir karıncayı incitmezken (gerçekten ama, mecaz olarak değil) şimdi toplu katliam yapıyor olmak. Çamaşır suyunun ne anlama geldiğini öğrenmek. İnsanları evimde ağırlamak, izzet ikram yapmak. İzzet altınmeşe gibi cayır cayır şarkı söylemek. Eve davet etmeyi unuttuğum insanların bana küsmesi. Benim de "iyi oldu, bize gelmek istemezler artık" diye düşünmem.
Her şey iyi güzeldi ama komşuluk ilişkileri hiçbir zaman bana göre olmadı. Ben komşuluk ilişkisinden nefret ederim. Tabi medeni bir insan gibi merhaba denildiğinde merhabamı esirgemem ama iğrenirim komşuluk ilişkilerinden. Beni böylesine tiksindiren çok nadir şey vardır. Komşu komşunun külüne muhtaçtır derler ya, kimse benim külüme, bokuma, püsürüme muhtaç olmasın arkadaş.
Hayatta tek bir komşumu sevdim. Çocukken karşı komşumuz vardı, görebileceğiniz en tatlı ihtiyardı ve köpeği vardı. Köpeğinden korkardım gerçi ama kadını çok severdim. Sonra öldü zaten.
Şimdiki komşularımın hiçbirini tanımıyorum. Üst komşu dışında. Hayatımda gördüğüm en iğrenç aile bunlar. İki tane emekli öğretmen ve üç tane oğulları var. Bir tanesi evlenip paçayı kurtarmış ama diğer iki çocuk delikanlılık çağlarında hala.
Yaklaşık on gündür yukarıdaki pezevenk herif tadilata girişti. Sabahın köründe başlıyor ve tek başına yapıyor tadilatı. Sabrettim, bekledim, uykumun içine edilmesine bile ses çıkartmadım. Ancak dün, yani Pazar sabahı yine işe girişince bildiğin yataktan fırladım "şimdi ağzına sıçmaya geliyorum senin" diye gözüm hala yarı kapalı, ayağıma bişeyler geçirip sinirle üst kata çıktım.

Zillerine alacaklı gibi bastım, içerdeki karısından bi ses yükseldi "Kiimmm bu saattteeee" diye. Ya amına koyim, kim bu saatte diyorsun da kendi evinden yükselen sesten olamaz mı. Neyse sonra adam çıktı kapıya "Ya dedim yeter, uyuyamıyorum sizin yüzünüzden, daha ne kadar sürecek bu gürültü"
"AA o kadar mı yaa" dedi adam. Kadının da içerden sesi geldi "nolllddeeeeeuu?" diye. "Yeter artık bari öğleden sonra devam edin, uyumak istiyorum" dedim ve geri indim sonra. Bir süre sinirden uyuyamadım yine.

Kadın bu arada günde 5 sefer filan evi süpürüyor. Akşam da saat tam 8'de GÜM diye bir ses geliyor. "Oğullcaaeeaaaaaannn" diye bağırıyor bi de sürekli.

Ya lütfen biriniz söylesin, komşuluk ilişkisinin nesini seviyorsunuz. Ben public enemy falan mıyım yoksa. Örseledi beni bu insanlar. Yeter ya.

https://www.youtube.com/watch?v=fLN1OB3_wG8

19 Mayıs 2017 Cuma

Monolog gibi dialoglar

"Arabayla karanlıkta gidiyorduk hep beraber. O yol bi de değişik bir yoldu, arabayı sürmesi etmesi. Tekirdağ'ı geçtikten sonrasıydı, bitki kokuları almaya başlamıştık. İyi hissettiriyordu insanı ya benim çok hoşuma gidiyor" dedi. (Miles Devis çalıyordu fonda, Au Private)
Dostoyevski hakkında düşündüklerini anlatıyordu. Bence en iyi kitapları o yazmış dedi. Çok efsane bir adammış dedi. Adam kingmiş dedi.
Muhabbet kuşu bizimle beraber yaşarsa 10 yaşını bulur dedim. Yemesi içmesi yerinde poşet gibi hırpalanmadı henüz dedim.
"Uyyy yaşlının biri bana yürüdü, sktir git lan. Aramızda çok büyük bir çekim var diyor elinde de baston var. Sktir git lan ucuz et miyim ben? " dedi.
O sırada muhabbet kuşu "Cicikuş Cicikuş Canım" diye konuşarak bize katıldı.
"BBking kalın dolma parmaklarına rağmen güzel sololar atabilen, anası, babası, çoluğu, çocuğu olan bir adam" dedi kısa bir sessizlikten sonra.
"Tavşan yok ki "dedim. Ne alaka dercesine bana baktı "Tavşan olmadan tavşan yahnisi yapamazsın" dedim. Sustuk sonra.

Bir akşamımız da böyle geçiyordu. Bir fincan çay, bir kaç adet hurma ve kuru incir. Grant Green çalıyordu şimdi, Django.



14 Nisan 2017 Cuma

Süper Kahraman

İtiraf etmek gerekirse birazdan anlatacağım olay gerçekten oldu mu olmadı mı hala kendi aramızda uzlaşamıyoruz. İsterseniz sihirbazlık gösterilerinde "la kesin ip var" diyenlerden olun, isterseniz " vay anasını ya cidden herif havada uçuyor" diye keriz gibi inanıp, gösteriden memnun olanlardan. Bazen hayatı kendimize çekilmez kılıyoruz, şu an yeryüzünde milyonlarca maymun aynı anda muz yiyor mesela. Benim hayal dünyamda penguenler benim dertlerimi dinleyebilirler. Star wars gerçektir. C3PO bana çay demler. Bir tek kendi dünyanda özgürsün cümlesi Descartes'a kadar gider. Ki Descartes bile gelip çay demleyebilir bana.

Her şey İzmir'e gitmemizle başladı. Yiğit bir tubitak projesi içindeydi ve sıçanları havuza atmak ve platformlardaki davranışlarını izlemekten öteye geçmişti. Telefon edip bizi çağırdı ve bizim de o sıra yapacak daha önemli bir işimiz olmadığı için haftasonunu geçirmek üzere Çınar, Elif, Anıl ve ben arabaya doluşup  İzmir'e doğru yola çıktık.

Hava biraz kapalıydı, gündüz vakti ortalık neredeyse karanlıktı ve arada şimşekler çakıyordu. Her şimşek çaktığında Anıl göremiyor ve biz "oha lan gene çaktı" dediğimizde "taşak mı geçiyonuz lan benimle, ben niye görmüyorum" diye isyan ediyordu. İzmir'e yaklaşmak üzereyken saat 18:00 sularında birden bire manyak gibi yağmur yağmaya başladı, arabayı kullanan Çınar yavaşladı. Elif "Noluyor lan tufan çıktı mna koyim" diyerek dışarıya bakmaya çalıştı. Bu sırada gerçekten bir tufan çıktı ve içinde bulunduğumuz araç hızla fırıl fırıl dönmeye başladı. Hepimiz problem çocuk filmindeki gibi etrafa oluk oluk kusmaya başladık ve birdenbire zaman kavramı adeta anlık bir fotoğraf makinesi flaşı gibi çakıp yok oldu. O sırada camlar Titanikteki gibi buğulandı ve hepsi bir anda çatlamaya başladı.

Yazdığım her "yaşanmış" olayda olduğu gibi bir girdabın içindeydik. Girdap da girdaptı hani. Döndükçe dönüyorduk. Aramızda altına sıçanlar bile olmuştu. Ama bunun kim olduğunu söylemeyeceğim. O anda her şey meşru idi zaten.

Girdap azaldı ve bizi yavaaaşça yere bıraktı. Etrafımıza baktığımızda İzmir sınırları içine girmiş olduğumuzu farkettik. "Ulan bir an uzaylılar bizi kaçırıyor sandım. Girdap bizi İzmire bırakıyormuş aslında" dedi Çınar. Girdap çıkmadan da İzmir'e zaten 5 dakikalık bir mesafedeydik. Hiç bir halta yaramamış, yolumuzu kısaltmamıştı. İndik arabadan. Yiğitin el değmemiş laboratuvarına girdik.

"Abii nolur yardım edin aaabi" diye bize sesleniyordu Yiğit. Tam kafasının üzerine florasan lambalar patlamıştı, saçı başı toz içinde sakalları pas içinde yatıyordu yerde. "Abi çok pis yaralandım ambulans çağırır mısınız artık" diye ağlamaklı bir şekilde yattığı yerden seslenmeye devam etti. Bu sırada Elif çantasından çıkarttığı erikli suyu Yiğit'in kafasından aşağı dökmeye başladı "al amına koyim azcık ferahlarsın" diye tüm şişeyi boşaltıp dibinde kalan suyu da zorla içirdi.

Uyku mahmuru olan Anıl ise "abi noldu nasıl bu hale gelebildin, çüktüler mi seni" diye sordu Yiğit'e. Yiğit titreyerek "bazı şeyler ters gitti abi, ben kendi kendime gizli bir proje içindeydim ama işler sarpa sardı" dedi ve ambulansın gelmesine ramak kala düşüp bayıldı.

Yiğit hastaneden taburcu olduktan bir kaç ay sonra, üzerinde bir gariplik vardı. Kabızlıktan şikayet ediyor, bitkin bir şekilde sürekli uyuyordu. Biz de bir boklar olduğunu ve bize anlatmadığını bildiğimizden, hiç yanından ayrılmadan ona çok sevdiği ekmek arası patatesini yediriyor, bazen konuyu açar gibi olup Yiğitin boş bakışları ile karşılaşınca geri kapatıyorduk.

En sonunda Yiğitin sentetik patsosis üzerinde bir deney yaptığını öğrendik. İstediği zaman yiyebileceği patsosisi yaratabilmek onun bilim dünyasını hayranlık içerisinde bırakmasına sebep olacak, Yiğit'e ün, para ve şöhretin kapılarını açacaktı. Ama bir problem vardı ki, deneylerini kendi üzerinde gerçekleştirmeyi uygun bulmuştu, etik ilkelerle uğraşmamak ve bir an önce dilediği kadar patsosiste ulaşmak için yapmayacağı yoktu. En son kendi üzerinde denediği patsosisi hala sıçamadığı için hastalanmış ve insanlığından çıkmıştı. Adeta bir mad scientist gibi histerikçe gülerek, yatağından kalıp yine laboratuvarına dönüyor,  büyük bir hırsla deneylerine devam ediyordu.

Derken bir akşam ter içinde kaldı ve yine bizi aradı. Yine İzmir'e 5 dakika kala bir girdap çıkıp bizi aldı götürdü. Yiğitin bu yanlış giden deney sonrasında doğa üstü güçlere sahip olduğuna artık hepimiz inanmıştık. Acaba neydi bu güç?  Zamanı yönetmek miydi, 1 liraya istediğin kadar patso yiyebilme özelliği miydi? Yoksa ışınlanma mıydı hiç bilmiyorduk. Laboratuvara girip Yiğitin başında beklemeye koyulduk. Arada bir terini siliyor ve yeni bir süper kahramanın doğuşuna şahitlik ediyorduk

Uzun süren bekleyişin ardından Yiğit yattığı yerde doğruldu ve kendinden emin bir sesle "bana hemen bir akbil uzatın" dedi. Uzattığımız akbile parmağıyla dokundu ve tüm enerjisi çekilmişçesine yorgun düşerek yine yatağa uzandı. "Tam doldurdum akbili, artık rahatça kullanabilirsiniz abi" diye fısıldadı.

Yiğit bu yeni özelliği ile hepimizi ihya etmişti. Herkes birer birer akbilini uzattı ve uzun süre yetecek kadar akbillerimizi doldurduk. Yiğit ise iyice güçten düşmüştü ama o artık Akbil Man idi. Toplu taşımanın korkulu rüyası ve akbil kullanıcıların gardiyanıydı artık. 

4 Nisan 2017 Salı

Geçen Hafta Kurt Cobain ile Tanıştım

"Geçen hafta Kurt Cobain ile tanıştım" dedim.
Masada oturan 5 kişi aynı anda dönüp bana baktı. Sarışın olan kız yanındakine döndü "Kiminle tanışmış kiminle?" dedi yanındaki dominatrix ablaya. DOMİNATRİX ise ona sorulan soruya hiç cevap vermeden küçümseyerek bana baktı. Sonra da herkes sohbetine kaldığı yerden devam etti.

İlkokuldan bir arkadaşımın arkadaş grubuydu bu. Gruptaki bir kıza yazdığı için sürekli bir yerlerden kızın arkadaşlarıyla bağ kurmaya çalışarak nemalanmak istiyordu bu güzide ve çekirdek arkadaş grubundan. Beni de yanına yancı diye almıştı bu akşam. Arada espri yaptığında esprilerine gülen biri olsun, onun anlattıklarına şak şakçılık etsin birileri diye.

Ama ben Kurt Cobain ile tanışmıştım ve burada daha fazla vakit kaybedemezdim.

O sebeple, bir süre daha durup masadan kalktım. İlkokul arkadaşım "Ya dur Simgeler iyidir ya, gitmesene" diyerek bana engel olmaya çalıştı. Bu sırada Simge "Benim vajinam benim kararım, istersem zenciyle de olurum bir kadınla da olurum, kime ne" diyor, yanındaki saçının yanları kazınmış tepesinde topuz olan dövmeli elemansa iç çekerek ama iç çektiğini çaktırmayarak onu dinliyordu. Şu an bir anda tam da bu masanın üzerine meteor düşse, Simgeye ah çekerken şekil şemal uğruna ölecekti. Kimse onun isterse kiminle olmak istediğini dinlemeden bu genç yaşında, yanları kazınmış saçları ve garip emmi gözlüğü ile yitip gidecekti. Dar paça pantolonu ve elinde Hindistandan getirilmiş sarma tütünü ile öbür dünyayı boylayacak, ebesinin mnı görecekti.

"Senin kararın tabii" dedi sonra, tam da o sırada kalkmaktan vazgeçtim. Şu hayatta en sevdiğim şeylerden biri, bana çok tuhaf gelen insanları derinlemesine incelemektir. Adeta tutkuyla yaparım bunu.

Yaklaşık iki saat boyunca hiç konuşmamaya gayret göstererek onu izledim. Mimiklerini, endişelerini,  kaçamak kaçamak gözlerle yoldan geçen kadınların götlerine bakmasını. Arada sanki aynada önceden çalışmışçasına yaptığı hareketleri ve Cezmi Kalorifer'den yaptığı komikli alıntıları izledim. Bir ömür gibi geldi ama izledim. Sigara üstüne sigara içtim. Yanımdaki denyo arkadaşımla bile hiç konuşmadan, dominatrixin partnerlerine yaptığı hiçbir şeyi dinlemeden, içim acıyla ve elemle dolarak izledim. Neden böyle öğrendiniz abi dedim içimden. Yani olmadığın biri gibi olmayı neden böyle öğrendiniz. Topuz saçlı garibim, son tütününü sararken ayağa kalktım. Bir dal camel white çıkartıp ağzına uzattım. Aldı, bu sefer çakmakla sigarasını yaktım. "O tütünü sevmediğini ikimiz de biliyoruz" dedim.

Yine 5 kişi birden dönüp bana baktı. "Ayıp olmasın diye aldım bunu" dedi topuzlu. "Neymiş neymiş? Neyi sevmiyormuş Gönenç?" diye sordu sarışın kız yanındaki dominatrixe.

Kurt Cobain beni bekliyordu, skerim Gönencini de dominatrixini de ilkokul arkadaşımı da diye düşünüp, hiç kimseyle vedalaşmadan kalktım masadan.

Kendimi kaplumbağa tavşan tarzı bir fabl yazmış gibi hissettim şu an. Sanki sonuna kıssadan hisse eklemeliymişim gibi. Ama kıssadan hisse yok zaten.




28 Aralık 2016 Çarşamba

Türünün Son Örneği

Yeni evli bir çiftin yanından ayrılmıştım. Bu çifti çok seviyordum. Ama anlaşılan ilişkilerinde bir çatırdama, bir boktanlaşma söz konusuydu. Kadın "Ellerim bir gün soğan, diğer gün sarımsak, bir başka gün domestos kokuyor. Evlilik eşittir bu" diye veryansın ediyordu. Ben bu işin böylesine boktanlaştığından bir haberdim oysa. Sırf bununla kalsa yine iyiydi ama bu tarz dramatik sahnelerde hep yaptığım gibi kim gizlice bana dert yanıyorsa onun tarafını tutuyordum. Bir yüzleşme yaşansa sinsi bir yılan olarak damgalanmam işten değildi. Sadece goy-goy için çıkmıştım sokağa. İçkimi içecek, efendi gibi evime dönecektim. Lakin bir anda beklenmedik bir durumla karşı karşıya gelmiştim. Lafı fazla uzatmadım, sktirolup gitmek en iyisi diyerek karanlık gecede it sürüsü gibi dolaşmaya başladım.
İşte her şey o zaman başladı. Karanlık sokaktan dalga dalga bir ses yükselirken hava bir anda ısınmaya ve üzerimdeki gocuğun içinde terlemeye başladım. Geçmişine son derece bağlı biri olarak, ortaokuldan beri aynı gocuğu giyiyordum. Bununla da yetinmiyor ve susam sokaklı suluk takıyordum boynuma. Hava sıcaklığı arttıkça çil çil terlemeye ve bir yandan da koşmaya başladım. Bir yandan da gülüyordum. Bir yandan gülüyor, bir yandan koşuyordum arka planda da "stir me up" çalıyordu. 
Derken gülmem kahkahalara dönüştü. Neden güldüğümü gerçekten bilmiyordum. 

Koşarak kaçarken kendime bir güzergah belirlemeyi unutmuştum. En sonunda kuş uçmaz kervan geçmez bir yerde bu kaçışım son buldu. Kimden ve neyden kaçıyordum? Üstelik neden ben gülerken ve koşarken arkadan Hadise'nin stir me up şarkısı çalıyordu? Yoksa biri benimle taşşak mı geçiyordu. Kimdi beni takip eden? Arkamdan kim kovalıyordu ve ben neden gülüyordum. 
Bu sorulara cevap ararken karşımda rengarenk bir ışık hüzmesi belirdi. Bu sefer iyice salaklaştığım için kaçamadım ve ışık hüzmesi bir girdap oluşturup etrafımı bir anda sardı. 
Ayağımı bastığım yer bir anda yok oldu ve başımdan ve ayaklarımdan bir güç beni adeta çekiştirmeye başladı. Kollarım uzuyor, gocuğum üzerimde pareleniyordu. Boynumdaki suluk ise beni terketmişti ve girdabın içinde kaybolmuştu. Spagetti gibi bir forma dönüşmüştüm. Ölüyordum galiba, yine gülmeye başladım. 
Gülmem bitince gözlerimi yavaşça kapatıp : "İyi geceler" dedim ve bilincim beni tamamen terk etti. 
Fakat hayır, ölmemiştim. 
Gözlerimi açtığımda ilk gördüğüm şey ağaçların arasından süzülen güneş oldu. Biraz hareket edince anladım ki, havada asılı bir halde yatıyordum, ciğerlerim sanki şarkı söylüyordu. Öyle hoş kokulu bir havaydı ki bu içime çektiğim, sanki her nefeste on sene gençleşiyor ve beş kilo portakal yemiş gibi vitamin alıyordum. Havada debelenmeye başladım. Aşağı inmek ve neler olduğunu anlamak istiyordum. O sırada boynumda sinek ısırığı gibi bir acı hissettim ve bunun ardından ağır ağır aşağı süzülmeye başladım. Artık ayaklarım toprağa basabiliyordu. Etrafta ağaçtan başka hiçbir şey olmaması beni biraz korkutmuştu açıkçası. Ancak o an, neler olduğunu anlama isteği her şeyin ötesindeydi. 
Uzaktan bana doğru gelen bir grup insan gördüm. Vücutlarını saran garip kıyafetler giymiş ve gülümseyen insanlardı bunlar. Bir grup insanın ormanlık bir alanda gülümseyerek bana doğru gelmeleri hayra alamet değildi.  "Irz düşmanları" diye onlara doğru bağırıp kaçmaya başladım. Bu lafı duyan bu küçük grup yavaşladı ve kendi aralarında konuşmaya başladılar. Sanırım onlar da şaşırmıştı. Bir tanesi seslendi "Biz düşman değiliz. Kaçmana hiç gerek yok. Soruların olduğunu biliyoruz ve hepsini cevaplayacağız." 
Geri döndüm. Dönmek zorundaydım çünkü her ne kadar delirdim deyip işin içinden çıkmak gibi basit bir yolu da olsa bu işin, yine de dinlemek istiyordum. 
Yanlarına gittim. Toplamda 5 kişilerdi ama cinsiyetlerini ayırt etmek oldukça güçtü. İnce yapılı ve biraz da koyu tenliydiler. Bir tanesi elini uzattı. "Gocuğum nerede?" diye sordum. Çok rahatsız edici bir sessizlik yaşandı. "Gocuğun emin ellerde, ancak sağ kolu yırtılmış" dedi ve havadaki elini adeta sitemkar bir şekilde geri indirdi. Biraz mahçup olmuştum "Amaan boşver ya canınız sağ olsun" dedim ve elimi bu sefer ben uzattım. Resmi bir şekilde tokalaştık. Tuttuğum el soğuk ve ciddi anlamda sert bir eldi. Yer çekimine uyum sağlamam için ufak bir enjeksiyon yaptıklarını ama zararsız olduğunu söylediler. Korku dolu bir şekilde bir adım geri bastım.
Sonra bana nerede olduğumu ve kim olduklarını anlatmaya başladılar. 
Dünyadan 20 bin ışık yılı uzaklıkta ve güneş sistemine çok benzeyen bir sistemin içindeydim.Şu an içinde bulunduğum gezegen de dünyayla hemen hemen aynıydı ve insan türü burada da evrilmişti. Buraya çok düşük bir ihtimal sonucu, dünyadaki kara maddelerin yoğunlaştığı sırada, tamamen nedensiz bir şekilde bir kara deliğe çekilmiştim. Bunu fark edip beni hasarsız bir şekilde gezegenlerine almıştı bu insanlar. Bize benziyorlardı ama bizden oldukça farklıydılar açıkçası. 
Bu gezegende yaşayan insanların bizden haberi vardı fakat bizimle iletişime geçmenin herhangi bir fayda sağlayamayacağı konusunda fikir birliği içerisindeydiler. 
Ve anlatmaya devam ettiler. Fakat anlayamıyordum. Tekerleği bulan insanlara uçağı anlatmak gibiydi bu. Hatta buğdayı evcilleştirip tarım yapan ilk çiftçilere, onların aylarca uğraştığı toprağı bir saatte süren bir iş makinasını göstermek gibiydi. 
Daha net bir teşhis koymak gerekirse, ben bir Neandertaldim ve onlar homo sapiensti. Fakat homo sapiensin vahşi ve kötü doğası onlarda sanırım artık barınmıyordu. 
İçimden onları öldürmek ve dünyama geri kaçmak geliyordu. 
Fakat dinlemeye ve anlamamaya devam ettim. Aynı cinstendik. Ama tamamen farklıydık. Aklımdaki bilim kurgu senaryolarının baş rolünde hep Terminatör vardı. Fakat bu yavşaklar fazla iyiydi. Sinir oluyordum onlara. Elime muz verip ormana salmaları an meselesiydi. 
"Geri dönmek istiyor musun?" diye sordu biri en sonunda. 
Buraya gelmeden önce yanlarında bulunduğum 2 yıllık evli çifti hatırladım. Sonra metrobüs geldi aklıma. Beylikdüzüne et pazarı gibi gidişim... Akbil bastığımda öğrenci akbili olduğu için diğerlerinden daha az ücret ödüyor olmama sevinişim... Sonra Japonya'ya gitme hayalim geldi aklıma. Annem, babam, eşim dostum, yarim. Alnımıza yazılmıştı bu gerizekalılık hepimizin. Oysa hayal bile edemediğimiz şeylerin olduğu bir gezegen vardı. Kendi türümü de alıp neden gelmeyeyim diye düşündüm. Biz daha iyi şeyleri hak ediyorduk. Bu pezevenkler de sırf şansa bala bu noktaya gelmişlerdi. 
Bir süre daha düşündüm sonra ayağa kalktım ve "Gönderin beni" dedim. İçimden de kıskıs gülüyordum. Dünyaya döner dönmez bir yolunu bulur bunların şahane gezegenini parsellerdik. Her yere ev, tükan, avm ve bir de bunların teknolojilerini de ele geçirdik mi. Bizden kralı olmazdı artık. Son derece masum bir ifade takınarak "Sizden çok şey öğrendim dostlarım. Umarım bir gün biz de sizler gibi oluruz. Hepinize teşekkür ediyorum" dedim. Gülümseyerek "bilmukabele" dediler. Sonra da sevgili yadigar gocuğumu ve suluğumu elime tutuşturup "Dünyana uyum sağlaman için bir enjeksiyon daha yapacağız. Hiç merak etme" diyerek beni yolladılar. Girdabın içinde sinsi bir yılan gibi süzülürken yine gözlerim ağırlaştı ve zaman ve mekan kavramı yine yok oldu. 
Ben girdaplar içinde hain emellerimle beraber dönüp dururken, beni gönderen insan grubu derin bir oh çekmişti. "Evcilleştirmek ne zor olacaktı" dedi biri diğerine. Bir diğeri ise "iyi ki döndüğünde bir şey hatırlamayacak, yoksa dünyada yaşanacak savaşları ve diğer kötü şeyleri düşünmek bile istemiyorum" dedi. 
Gözlerimi açtığım zaman yatağımdaydım. Sabah olmuştu. Başım çatlayacak gibi ağrıyordu. Dün ne içmişim de bu hale gelmiştim ben. Gözlerim yere atılmış olan gocuğuma takıldı. Hasssiktir!! diyerek yataktan fırladım. Canım, yadigar gocuğumun kolu yırtılmıştı. Bu duruma aşırı üzüldüm ve gözlerimden yaşlar akarak telefonumu elime aldım. Whatsapptan bir sürü mesaj gelmişti. Dün gece beraber içtiğim gruba mesaj atıp "hangi pezevenk yırttı lan montumun kolunu" diye sitem ettim. O günün geri kalanı ise akşamdan kalma bir şekilde, game of thronesun son sezonunu izleyerek geçirdim. Ertesi gün 6:30 da kalkıp işe gidecektim. Akbilimi düşünerek uykuya daldım...








21 Kasım 2016 Pazartesi

Şimdi kıymete bindi

Taşıdım hamal gibi ben kalbimi bunca sene,
Tam ona muhtaç olurken çekmiş gitmiş nereye
NEREYEEEEE????

Ah nerede vah nerede. 

Nerde bıraktım viledamı acaba?Bir gören olsa ah nerede?

Bir evde koskoca vileda nasıl kaybolur? Nereye gittiğini kimse nasıl bilmez? Üstelik bir evde tek kaybolan şeyin vileda sopası olmaması da takdire şayan. Akbilim de kayıp. Saç fırçam kayıp. Biri bu üç eşya ile ne yapıyor olabilir ki sorarım sizlere. Hepsi farklı zamanlarda lazım olan şeyler. Saçını tarayıp viledaya binip bi yere gitti desem, akbili ne diye aldın. Akbilimden ne istedin öğrenci akbilimden. Şimdi kaç gündür beni istanbul kart kullanmaya kim mahkum etti. Saçlarım pişmaniye gibi olmuşken, benim güzel saç fırçamı kim aldı? 

Bu arada bloggerda ince ince ipek gibi dokuduğum hikayeci temamdan iyice uzaklaşmış olabilirim. Mamafih bazen cidden canım çok sıkılıyor. Özellikle kaybolduktan sonra kıymetini iyice anladığım eşyalarımın ardından yas tutarken. 

5 Kasım 2016 Cumartesi

Fazla Şarap

Ayemepesincır. İncirlideydim bir aksam üstü. Götümde şortum üstümde liselim. Biir geceydi buu. Ağzımda buruk bir tatz. Ağzıma kinder country soktum. Dansettim hayvan gbi. Ne siğdirdim. Siğdirdiim. İggy pop passenger çalıyourdu. Kinder country soktum yine ağzıma delice.  Muzlar vardı bir bir.  Tek tek. Ağardı bak saçlarım tek tek.
Garip bi akşam üstü, ben ve İggy Pop beraberce içiyorduk. Adam çirkindi ne yapsın. Adam gençken bile yaşlı gibiydi. LaLaLLa LALALALA. Diye şarkı söylüyordu. Beni yine hıçkırık tutmuştu. Yeni bi şarkı başlamıştı. The animalstı çalan.
Patatesli börek bence iyidir.çünkü insanın en mutsuz anında yegane dostudur. Neden mi patatesli bir bçrek? Çünkü o beni gangsterlerin elinden kurtardı. Sonra oturdum bir tabak kavun yedim. Tabağı yalamıştım. Sonra üstüne oturdum bir tabaka tütün tüttürdüm. Tüttürmek eğer tütünden geliyorsa mesela patates ile ilgili neden bir efekt yok? Pattetledim mesela.
Havada aşk kokusu vardı. Onu yazdım boşver onu. Siktiğimin gerizekalısı, ağzımda bir acı tat sokaklarda dolanır dururum. Sokaklar ben, ben sokaklarsız yapamayız. Çünkü biz gangsteriz. Okka bebenin ruhu hepimizin içinde bir parrça geziyordu.
Aşkıma karşılık bulamamıştım. Kaşığım irmik helvasız boştu. Kıçım oturmaktan uyuşmuş uyuşmuştu. Müzik niye durdu?Kaşlarımı aldım. Siigaramdan bir nefes çektim. Neden irmik helvası pişirmedin? Okka bebe on the storm.
Sevgilim başkasıyla evlenmişti. Jim Morrison başkasıyla evlenmişti. Ben de o fırtınadaki bir sürücü olabilirdim. Onun yerine şu an leblebi yiyordum. DUM dum dum. Sıçıyordum. Tırnaklarım yiyordum. Gazete üstünde lahmacun kemiriyordum. Kendini yediriyor bu namuszuz.
Götüm zonk zonk zonkluyor Jim Morrison ağlıyordu. Lahmaç on dı storm.
Kadınsız kalmıştım. Tütünsüz yatmıştım. Kol gbi sıçmıştım. Küvetten su sızıyordu. Tesisatçı çağıramadım. Dünden kalan lahmaçi gömdüm. Keşke Jim morrison da yanımda olsaydı. Seviyordum. Burnum akıyordu. Duşa girdim. Pazardan aldım bir tane. Nar yedim.
Erkeğim başkasıyla evlendi. Ben lahmaçla avundum. Bir örnek bornozumuz vardı halbuki. Benimkinin kuşağı kaybolmuştu. Skimiz taşağımıza denkti. Borudan çöp atıyorlardı.
Skimiz taşağımıza denkti.
Bizimkisi umarsız bir cenkti.
Donlarımız aynı renkti.
Şimdi ürek tırtılur.
Kadın yine sigara içiyor ya. Bu kadar.

Sonradan not: Yazarlar anonimdir. Her kafadan bir ses çıkması sonucu ne duyuldu ise o yazılmıştır. Çoklu kişilik örneği değildir. Saygılar, esenlikler, öperim.